ز عثمان كه اشهل بُد او را پدر * جهودى قُرَيْظى « 1 » از آن بُوم‌وبر به سيصد درختان خرمابنان * كه خود كشت و شد بارور در زمان به چل اوقيه زر هميدون خريد * ز نقدى « 2 » كه بُد رايج آنگه پديد 2795 چو بخريدش از لطف آزاد كرد * دل مؤمنان زان سبب شاد كرد نوشتند منشورِ آزاديش * در او ياد كردند از راديش به شيراز نزديكِ سلمانيان * هنوز است بر جايگاه اين زمان تعيين پنج نماز و اذان زمانه چو سه ماه برسركشيد * كه سيّد به شهر مدينه رسيد پيام آمد از خالقِ بىنياز * به پيش پيمبر ز بهرِ نماز 2800 كه فرض است از اين پس به پيشين چهار * جز آدينه و عصر هم زين شمار سه در مغرب و چار وقت عشا * گَهِ صبح باشد دو ركعت به جا دو ركعت كه هرگاه كردى نخست * كنون نيست زآن نوع كردن درست از اين پس به هر پنج نوبت نماز * چنين داد بايد همه‌روزه ساز مگر آن‌كه اندر سفر برقرار * دو ركعت شمارند همچون چهار 2805 چو كار نماز اين زمان گشت راست * نشانى پيمبر در اين كار خواست كه مردم بدانند وقتِ نماز * در آن وقت آيند به مسجد فراز دگرگونه هريك زدى را در آن * نبودش پسنديده هيچ آن زمان چو صابى و نصرانى و چون جهود * نشانى نمىخواستى در وجود نه ناقوس جُست و نه بوق و دُهل * نظر داشت در هريك از جزو و كُل ( 66 ) 2810 همانند ايشان نمىخواست چيز * نشانى جداگانه بايست نيز ز انصار عبد اللّه زيد شب * به خواب اندرون ديد مردى عرب نكوچهره و بخرد و تازه رُو * يكى خوب ناقوس در دست او از او خواست ناقوس ، گفتى به دو : * « بمان كار ناقوس ، ناموس جُو

--> ( 1 ) ( ب 2792 ) . هيچ يك از منابع معتبر از شخصى به نام عثمان بن اشهل اشارتى ندارند ، الّا تاريخ گزيده كه عين همين مطلب ظفرنامه را با همين نام آورده است ؛ در اصل : جهودى فريصى . ( 2 ) ( ب 2794 ) . در اصل : ز تقدى .